آه .. اي پرنده ي " اسير "
آسمان براي تو
روياي ثاقب يک شعر است
اي ناتمام !
در وَهمِ ابرها
در بقعه ي تاريک انتظار
غنوده ايي بر آن واژه هاي بي معني ،
قد ميکشي و
ميان اين شاخه هاي هرزه اعدام ميشوي
و " يَسناي" وجودت
از برگهاي مرده انباشته ميشود ،
سنگي در شريعت چشمهايت مي افتد
اشکي ميچکد و
نگاهي ميشکند
و آخرين وصيت " زندگيت"
بر سطر خاک گرفته ايي رسوب مبکند .

نام تو خروشي بود
پيام شومي در عشيره ي عزا ؛
هان اي  "مصيبتِ"ديرين
مويه هاي زنان "سياه چادر " را ميشنوي ؟!
مردانِ بي مَرکب بازميگردند
و شب
فلاتِ تنت را در بر ميگيرد .
بر تائوي فراموشي ،
تبارت اقرار تيشه هاست
بر سنگِ " لَحَد"
وقتي بازنميگردي .....!
اذانِ ساعت پنج
تا قرار "حي عليِ" ميخراشد
و کنجکاوي عابري ميخواندت
تا آواز کلاغي در يک رجعتِ پائيزي
باران بر صراطِ نبودنت مي بارد و
"ايستگاه مترو "
در اضطراب شب ميلرزد .

تو اينجا بوده ايي !
زيسته ايي و از اين بهار
سَهمي از سيب و انجيرهاي اندوه داشته ايي
و گناه کوچکِ مَکي ات
جزاي بي مقداريست
گاهي که آتش کميل
شرار ه ايي بر " نبوتِ"خاطره ميزند
لا لايي آن روزهاي قشنگِ دور
بوي سوره هاي سوخته ي جاجيم
هنوز از تيرهاي سقف اتاق شنيده ميشود
و استغفار رَجها
زير خاکستر توبه فراموش شده است .
تورکِ  رافضي !
وقت شمع کشي بادهاست
ماه از ثامنِ آسمان بالا مي آيد
و عقوبتِ "يلدا "
فانوس ها را "قصاص" خواهد کرد !

"مُوبارَک اُولسُون ! "
اين کفنِ ستاره پوش
خلعَتِ بيست و نه سالگي نامت بود
غيرتِ "خيش" و گامهاي موئمن گاوميش ها
وقتي شلاق در هوا ميرقصيد
زمين برهنه ميشد ،
تو  شوق مي پاشيدي و
شاهدِ هرجائي غزلهايت
کفاره مينواخت ؛
اي کاش به دلواپسي امان نميدادي
حالا که قلب عود نمي طپد
" مَنا " ملال آور است
و زنان بر حاجيان حرام شده اند !
کافرِ تنهايي و  غرور
چه ترهم برانگيز شده ايي !
شراب حلالِ دوزخ گورايت باد
در آغوش جَرار مرگ
ديگر کسي به ساده لوحيت نمي خندد
حتي به اين گور بي نشان
از آن " آشوريان " گمشده
کسي نميگذرد .

تو را
با چشمهای خودت گریسته ام
در این شب بی پایان
که تمام ناودانها بیدارند
و باران
با دستهای زخمی خود
روی هنجره ی باغچه
پنجره میکشد .

در ابهام فردا نشسته ام
در  ابهام این جانوران "منطقی"
وقتی با ولع تمام
یکدیگر را می درند
و  دندانهای خمس شان
همیشه برق میزند .
تا در جوار امام زاده ایی دفن شوند
پای طوافشان چرکین است
و نماز بی طهارتشان را
بر خلط دان زندگی تف میکنند !

سکوت مکروهی است
و هنوز بیدارم ،
خیره به تاریکی نمناک حیاط
با کلاف نور شمعها
"جوراب" می بافم
برای پسرم " لعنت"
که روزی مثل من
بیدار خواهد ماند
شعر خواهد گفت
و خواهد گریست !

آن روزهای نیامده از آن کیست ؟!
من تا کدام ستاره زنده ام
تا کدامین فرات
پیکر پوسیده ام شناور است
تا کدامین دجله فرصت دارم ؟!
از هراس نرسیدن
در زمین خشک ایمانم
صلیب کاشته ام
و در این ناامیدی متبرک
زنده بگور میشوم

آهای " غسال ها "
در چنین شبی خواهم رفت ،
وقتی جاده ها سیرابند
و باران
روی گونه هایم پنجره میکشد
روح اسیرم را آزاد میکنم
تا این آسمان دجال
اندوه  نبارد
و نگاه هرزه ی این سالوسها
تحقیرم نکنند .

صبرم تمام شده است ،
هنوز
کفشهای تنگ کودکی ام
پاشنه ی روحم را میزند ؛
آه ...خدایا
چرا کسی درهای این قفس را باز نمیکند ؟!
شبیه این حرامیان شده ام
این پیروان مسخ شده
که چون موئمنه های تلموت
زیر  چادرهایی قیرگون
ذکر لاشه ی متعفن گربه ایی را میخوانند .

تن خسته ام ،
و عنکبوت کوچکی در ذهنم تار میتند
آهای انسانهای "بی بها "
چگون از دیار این کورها بروم ؟!
من امانت پائیزم
و خونم نذر درختهاست
شبی باید
دِینم را به زمین ادا کنم !

لعنت بر این زندگی
لعنت بر این آرزوهای "قاق"
و خوشبختی ثانیه های مستراح
و همیان های انباشته از تحجر
که چیزی جز "ذلت"
بر کِشت آفرینش نیست
و در زمینِ بیحاصل کائنات
خون مسیح تباه میشود !

چه هولناک است
طلوعی که از راه می رسد
و چه بیهوده میخزند
این کفاره های خیالباف
این غمام های بی ارزش
چون کرمهایی گرسته می لولند
و در حقارت نیازشان
مزه سیب و " مدفوع " یکی است

آه .. ای دیوارها
ای حصارهای ابراهیمی
این منم
"دیوجانس"
و بر خوانِ پیاله های تهی
شرابم نیست
و طغیان اندوه
حماقتِ شعر است ،
" خواتیم " روزهای واپسین ،
سنگی بر مزاری ،
معشوقِ "سافو" !

چه هولناک است
طلوعی که از راه میرسد .
بر بستر سرد صبح
باد با طنین "موسیقی رنج"  میرقصد
و شهر چون گندابی انباشته از زالو
زیر شلاق سرما
فریاد میزند .
در "بامداد خمار" زندگیم
نشسته بر زلفهایم گرد پیری
خاکستری سردم
و آتش امیدم مرده است .

سرشار از نفرت ،
بر خَلتِ رهگذران "زاغ پا "
عبور میکنم
سر در گریبان پائیز ،
مردان پنج شنبه ها
با شکم های برآمده از خوشی
زنانشان را تاق میزنند
و با نگاهی حریص
در شلوغی  شهر فراموش میشوند ،
من اما ...
نه زن دارم
و نه مقصدی !